Inburgering vraagt om een projectmatige aanpak door . . .

Overheid, Welzijnsinstantie (Vluchtelingenwerk), Coach en Inburgeraar

Inburgering en Integratie van Nieuwkomers blijft sterk achter bij ambities.
Een gemeenschappelijk besef bij overheid, media en de vele betrokkenen bij integratie.

Inburgering moet beter, ter vermijding van hoge, jaarlijks terugkerende maatschappelijke kosten, en het kan beter, mits we ons organiseren.

De verantwoordelijk minister Asscher heeft extra maatregelen afgesproken om Inburgering een boost te geven in de vorm van het invoeren van de participatieverklaring plus bijbehorend participatieverklaringstraject en tevens de overheidsbijdrage voor 2016 – 2017 verhoogd van 1000 euro tot 2370 euro per vluchteling. Als investering zeker te rechtvaardigen, als kostenpost (subsidie zonder resultaat garantie) zeker niet.

Interessant is te zien hoe gemeenten omgaan met dit extra geld.
Extra beleidsambtenaren worden aangesteld, bureaus ontwikkelen en geven trainingen en vrijwilligers worden aangezocht om nieuwkomer te begeleiden in het zgn participatieverklaringstraject (pvt). Wat opvalt is in vele gevallen het ontbreken van een concreet en meetbaar doel van het participatieverklaringstraject en het inburgeringstraject.

In dit artikel een pleidooi om de Integratie van Nieuwkomers te zien als een “Projekt” en niet als een “Activiteit“. De bewezen waarde van projectmanagement is dan direct inzetbaar voor het welslagen van de operatie.

De belofte van Projectmanagement

De 6 belangrijkste elementen van goed projectmanagement :

  • zet het doel centraal, begint niet zonder, en beoordeelt elke activiteit naar zijn bijdrage aan het doel
  • kijkt vooruit (risicomanagement) en zorgt voor tijdige bijsturing als eindresultaat dreigt niet te worden behaald
  • voorkomt daarmee verrassingen tav de afspraak : het realiseren van het doel binnen gegeven tijd en budget
  • splitst hoofdtaak op in deeltaken en creëert er eigenaarschap voor
  • creëert eigenaarschap in de keten opdrachtgever en opdrachtnemer (centrale overheid <> gemeente <> welzijnsorganisatie / vluchtelingenwerk <> maatschappelijk begeleider <> nieuwkomer)

Projecteer bovenstaand op het achterblijven bij inburgering ambities en er zijn vele concrete aanknopingspunten te herkennen.

Het probleem

In 800 gemeenten wordt geëxperimenteerd met invulling van het PVT.
VNG publiceerde onlangs de Best Practices van 13 gemeenten. Opvallend is de verscheidenheid van aanpak, maar bovenal de variatie in concreetheid van de geformuleerde inburgering doelstelling.

Ik zie hiervoor 3 oorzaken :
1. de opdrachtgever, de Centrale Overheid, beschrijft in een brief aan Gemeenten weliswaar het “Waarom” van de participatieverklaring , maar laat het “Wat” onterecht achterwege.
2. Het vraagt (blijkbaar teveel) moed aan politieke opdrachtgevers om concrete, en nog meer om stretched doelen te stellen.
3. Er is een aversie bij uitvoerenden voor tussentijdse rapportages, nodig voor het creëren van inzicht in de inburgerings voortgang.

Alle drie onterecht :
Ad1&2. Overheid laat terecht het “hoe” over aan de gemeenten. Professionals moet je zo weinig mogelijk voorschrijven hoe een doel te bereiken. Het scharnierpunt tussen opdrachtgever (overheid) en opdrachtnemer (gemeente) is de concrete opdracht, de doelstelling. Wat is er op het eind gerealiseerd.  Het liefst in concrete realiseerbare, meetbare termen, met ambitie (stretched), zonder angst om het doel niet 100% te halen. Deze concrete doelstelling ontbreekt en leidt tot onnodige vrijblijvendheid. De moed voor het stellen van doelen wordt nu overgelaten aan lokale politici, die zelden bekend staan om hun entrepreneurship.
Ad3. Het tracken van de voortgang is essentieel voor nieuwkomer, pvt coach en opdrachtnemer (welzijnsorganisatie) om te weten of er bijgestuurd moet worden. Elke serieuze schaatser houdt zijn rondetijden bij, voorspelt daarmee de eindtijd en stuurt tussentijds bij.\

De oplossing : projectmanagement

Dit geeft tevens aan hoe het eenvoudig gehouden kan worden : slechts bijhouden wanneer gedefineerde hectometer paaltjes worden gepasseerd. Een simpele zelf bij te houden checklist moet de aversie van degenen die het werk doen (vrijwilligers) volstrekt kunnen wegnemen en zelfs laten omslaan in trots om de voortgang te laten zien.

z_diagram

Bekende mijlpalen zijn de deelexamens van het Inburgerings examen : Luisteren, Lezen, Schrijven, Spreken, “Kennis Nederlandse Samenleving” en “Orientatie op de Arbeidsmarkt”. Meer fijnmazige hectometerpaaltjes voor basiskennis en vaardigheden zijn nodig om zelfredzaam te zijn (zie een voorbeeld : Weten/ Kunnen / Vinden). De meetlat is pas goed bruikbaar als hij bestaat uit binaire items (ja / nee). De veel gehanteerde meetlat, de “zelfredzaamheidsmatrix” is minder bruikbaar voor het doel vanwege de graduele criteria en onvoldoende specifieke gerichtheid op de benodigde vaardigheden.

Opdelen van het totale traject in deeltrajecten (bijv. taal, omgaan met formulieren, sollicitatievaardigheden) onder begeleiding van verschillende personen is nodig en belangrijk, zolang alles gericht is op het zo snel mogelijk bereiken van het einddoel.

De rol van de opdrachtgever wordt vaak veronachtzaamd. Hij is ultiem verantwoordelijk (accountable) voor  het te behalen resultaat. Als de opdrachtnemer faalt, faalt de opdrachtgever dubbel. Hij mag de schuld niet naar beneden wegschuiven, hij heeft immers de opdracht geformuleerd, de opdrachtnemer geselecteerd, de middelen ter beschikking gesteld en zijn macht gebruikt om knelpunten weg te nemen. Veel projecten falen als gevolg van het onvoldoende nemen van verantwoordelijkheid door de opdrachtgever gedurende het projekt.

Het als een project beschouwen van de inburgering, door inburgeraar, coach, welzijnsorganisatie (opdrachtnemer) en overheid (opdrachtgever) is onmisbaar om de inburgerings ambities te bereiken.

Advertenties